فناوري وايمکس به خوبي جايگاه خود را در ارائه سرويس ­هاي باند وسيع بي­ سيم همانند سرويس­هاي صوتي غني­ شده مبتني بر پروتکل SIP باز نموده است. يکي از نقاط قوت استاندارد IEEE 802.16، توانايي آن در اختصاص پوياي کيفيت خدمات (QoS) به برنامه­ هاي کاربردي شخصي و مشترکان مي­ باشد؛ بطوری که این فناوري می­ تواند چندين کانال کيفيت خدمات را جهت انتقال صوت فراهم سازد. اين امر از ديدگاه ارائه­دهندگان خدمات اينترنت بيسیم به معناي توانايي ارائه عملکردهايي سودآوري با کيفيت بالا همچون صوت بر بستر IP، ارائه سرويس­ هاي ويدئويي، بازي‌هاي آنلاين و خدمات تجاري مي­باشد.

از جمله اقداماتي که بايد در فراگير شدن استفاده از اين سرويس و به دنبال آن، رشد و توسعه فناوري وايمکس شود مي­توان اعمال نفوذ بر رگولاتوري و متقاعد کردن آن براي تخصيص شماره‌هايي از شبکة PSTN را نام برد. در بسياري از بازارها، شماره تلفن براي کاربران نهايي به معناي خدمات صوتي است و اين طور تصور مي‌شود که غالباً مکالمه با خطوط ثابت از کيفيت بيشتري نسبت به مکالمه با شماره‌هاي تلفن ‌همراه (يا شمارة VoIP) برخوردار است. بنابراين، يک اپراتور وايمکس بايد رگولاتور را متقاعد سازد تا به جاي شماره‌هاي خاص VoIP يا Nomadic، شماره‌هايي را از شبکه PSTN واگذار کند. اين روش نه تنها توجيه شده است، بلکه نمونه‌هايي از اجراي آن نيز وجود دارد:

در این بخش به ذکر دو نمونه از چالش های موجود در ارائه سرویس های صوت در وایمکس اشاره شده است. چالش هایی همچون کیفیت تضمین شده صوت، امنیت ارتباطات و موضوع تامین انرژی در دستگاه های وایمکس از جمله این چالش ها هستند.

استانداردهاي وايمکس، اين امکان را فراهم مي‌کند که در واسط راديويي ميان کاربر نهايي و ايستگاه پايه، خدمات صوتي نسبت به ديتا اولويت داشته باشد. بدين‌ترتيب، با طراحي صحيح شبک هسته، مي‌توان خدمات صوتي را با کيفيت مناسب‌تر به نقاط اتصال با شبکه‌هاي ثابت و سيار ارسال کرد.

از جمله استانداردهایی که می­توان برای قابلیت صوت در وایمکس بکار گرفت G.711 و G.729 می­ باشد که در این بین G.711 می‌تواند دارای فرکانس نمونه­ ای 8KHz و نرخ بیتی 64kbit/s باشد.  استانداردي که وايمکس فروم براي حداکثر ميزان ديرکرد زماني براي قابليت صوت در وايمکس در نظر گرفته است نيز، 169 ميلي ثانيه مي­باشد.